Pierwsze informacje liczbowe o ludności ziem polskich zaczęły się pojawiać – podobnie jak na zachodzie Europy – już w Średniowieczu, m.in.: w Kronice Galla Anonima (ok. 1113––1116) i bullach papieskich, a od XV w. także w księgach uposażeń biskupstw. Nieco później, bo od XVI w. zaczęto również wymieniać liczby mieszkańców w państwowych rejestrach podatkowych i lustracjach królewszczyzn sporządzanych głównie dla celów fiskalnych i wojskowych.

• Spis ludności Rzeczypospolitej 1789 r.
• Spis ludności w Księstwie Warszawskim w 1808 i 1810 r.
• Spis ludności i domów w Królestwie Polskim w 1827 r.
• Spis ludności w Królestwie Polskim w 1897 r.
• Spis ludności Galicji w 1910 r.

Główny Urząd Statystyczny powołany Reskryptem Rady Regencyjnej dnia 13 lipca 1918 r. już po roku działalności uzyskał ustawową regulację (ustawa z dnia 21 października 1919 r. o organizacji statystyki administracyjnej – Dz. U. Rz. P. Nr 85, poz. 464), od tego też momentu rozpoczęły się gorączkowe przygotowania do pierwszego powszechnego spisu ludności na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

• Spis ludności 1921 r.
• Spis ludności 1931 r.
• Spis ludności 1946 r.
• Spis ludności 1950 r.
• Spis ludności 1960 r.
• Spis ludności 1970 r.
• Spis ludności 1978 r.
• Spis ludności 1988 r.
• Spis ludności 2002 r.