Z przeprowadzonych przez rzeczoznawców wojewódzkich w marcu badań polowych wynika, że w bieżącym roku uprawy ozime przezimowały znacznie gorzej niż w roku ubiegłym.

 Największe uszkodzenia ozimin wystąpiły w województwach: kujawsko-pomorskim, lubuskim, lubelskim, łódzkim i wielkopolskim. Główną przyczyną wystąpienia szkód zimowych były silne mrozy, duże wahania temperatury powietrza i wysuszające wiatry, a w mniejszym stopniu pleśń śniegowa i wyprzenia. Ponadto uszkodzenia były spowodowane utrzymującymi się na polach zastoiskami wody na przedwiośniu. Znaczne wahania temperatury między dniem i nocą powodowały na przemian zamarzanie i rozmarzanie ornej warstwy gruntu. Wpływało to niekorzystnie na system korzeniowy roślin i powodowało uszkadzania roślin. W efekcie konieczne było dokonywanie zaorań i przesiewów.

Wznowienie wegetacji roślin w zachodniej części Polski nastąpiło w połowie marca, a na pozostałym obszarze kraju w trzeciej dekadzie tego miesiąca. Do siewów i sadzenia roślin uprawnych przystąpiono pod koniec marca tj. w podobnym terminie jak w roku ubiegłym. Jednak występujące w marcu duże dobowe wahania temperatury oraz utrzymujące się w wielu rejonach kraju przesuszenie wierzchniej warstwy gruntu powodowały, że wschody upraw były powolne. Ocieplenie w drugiej dekadzie kwietnia wpłynęło na przyśpieszenie przeprowadzania prac polowych oraz na stosunkowo dobre i wyrównane wschody wcześniej zasianych zbóż jarych.